Leyla gibi sevilme arzusuyla, Mecnun gibi âşık olup; varlığını ödül saydığımız insanlara en değerlimizi, ömrümüzü kurban ediyoruz. Tüm dertleriyle savaşabilecek gücümüz olduğunu, her mücadeleden galip çıkabileceğimizi ve her an, tüm varlığımızla yanında olabileceğimizi düşünüyoruz. Ama bir gün acı bir gerçekle tanışıyoruz: Onca savaşı, onca zorluğu alt etsin diye uğruna çabaladığımız insanın, her şey bittiğinde bizi…

Dünyanın düzeni üzerine düşünmediğim yıllar olmuştu. O zamanlar sadece yaşamaya odaklıydım; neyin, nasıl, neden var olduğu üzerine pek düşünmeyen, belki de henüz idrak yeteneği kazanmamış biriydim. Meğer insan dünyanın düzenini, ancak dünya onu iyice “düzünce” anlıyormuş. Bunu acı bir tecrübeyle öğrendim. Sonra, düşünmediğim kadar çok düşünmeye başladım bu düzeni. Kimi için kirli, kimi için puslu,…

“Hiç ‘ben gidersem yıkılır’ diye bir yerde durdunuz mu?” İnsanın bu hayattaki en büyük savaşı yine kendisiyle. İçimizde büyüttüğümüz “kendimiz”, zamanla o kadar genişliyor ki doğruyu görmek zorlaşıyor. Birinin bize duyduğu aşkı, “gidersem yaşayacağı yoksunluk” sanmak; aslında onun yokluğumuzla ne yapacağını değil, bizim onsuz ne olduğumuzu fark edememek… Ne acı. Yıkmamak adına kaldığımız her yerde,…